In memoriam

Jef Michiels



01/02/1950 - 25/01/2010

Met droefenis melden wij u het overlijden van ons bestuurs- en gemeenteraadslid Jef Michiels.

Jef was al enige tijd ernstig ziek maar toch komt het nieuws hard aan.

Jef was een gewaardeerde en actieve Vlaming.

Onze afdeling en gemeenteraadsfractie verliezen een trouw partijlid en een goede vriend.

We bieden onze oprechte deelneming aan bij familie en vrienden.

Namens bestuur en fracties,
Piet Bouciqué
Voorzitter

Afgelopen vrijdag werd ons betreurd gemeenteraadslid Jef Michiels begraven. Een groot aantal Schotenaren kwam van hem afscheid nemen in de St-Cordulakerk.

Onze fractieleidster sprak aan het eind van begrafenisplechtigheid de aanwezigen toe. U vindt haar tekst hieronder. Op de gemeenteraad van donderdag ll. was Jef nog symbolisch aanwezig. Waarnemend fractieleider Piet Bouciqué droeg n.a.v. gedichtendag hetvolgende gedicht voor:

Je wilde nog zoveel...
Je wilde nog zoveel,
maar had niet meer de kracht.
Moedig ging je door, steeds weer,
tot op het laatste moment.
Het wilde niet meer...

Altijd stond je klaar,
voor ons en voor een ander.
Al die herinneringen,
verzachten onze smart.
Voorgoed uit ons midden,
voor altijd in ons hart.

Joost Tholenaars

Marie-Rose Morel schreef: Familie, vrienden, kenissen van Jef,

Jef Michiels was een begrip in Schoten. Wie kende hem niet. De man met de karakteristieke stoere baard en hart van goud.

Een levensgenieter die graag een glaasje meedronk, lachte en plezier maakte. Maar ook een filosoof, met wie je diepgaande gesprekken kon hebben. Een rustige, verstandige man die heus wist hoe het leven in mekaar zat.

Luisteren en waar mogelijk raad te geven. Altijd daar om te helpen. En niet enkel met wijze woorden. Hoevelen hier in de kerk hebben ooit opgelucht ademgehaald toen ze Jef met Weer of geen weer, licht of donker, weekend of weekdag, SOS Jef, in ons eigenste Schoten.

Want Jef was er altijd wanneer je hem nodig had. Met zijn gouden handen en technische hoofd die hij graag ten dienste stelde van wie in nood was. Altijd.

En Jef was een echte Vlaamsnationalist, op een realistische manier. Bewust van de mogelijkheden van ons volk, maar evengoed bewust van de moed die ons soms ontbrak om écht geschiedenis te schrijven. Jef was er al bij van in de beginjaren, van bij de geboorte van de partij stak hij zijn nek uit. En we mogen gerust zeggen dat Jef een zware prijs betaalde voor zijn overtuiging. Zeker toen we in 2006 de lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen samenstelden. Jef wist dat zijn kandidatuur op deze lijst professionele gevolgen voor hem zou hebben. Dat er deuren voor hem gesloten zouden worden. Een serieus financieel verlies. Maar toch ? met deze wetenschap op zak was Jef niet te temperen om op de lijst te staan en uiteraard verkozen te worden. Want Jef was en is een monument in Schoten en scoorde bijzonder goed.

Als gemeenteraadslid was hij de specialist van de verkeersdossiers. Hij kende door zijn job de infrastructuur van de gemeente als geen ander en kon elke straat, elk plein of elk steegje uitvoerig beschrijven en becommentariëren.

Binnen de afdeling was Jef de kampioen in het binnenbrengen van nieuwe leden. Op zijn rustige, overwogen manier kon hij perfect verwoorden waarom Vlaanderen naar zijn onafhankelijkheid moest streven en menig twijfelaar overtuigen mee aan de kar te trekken. Er stapte geen ?getakelde? uit zijn cabine of Jef had hem een lidkaart verkocht !

Beste familie, vrienden en kenissen van Jef,

De laatste maanden zagen we allen met lede ogen aan dat de stoere baard alsmaar dunner werd. Dat de lichtjes in Jef zijn ogen steeds minder flilkkerden en dat de periodes dat we ?de oude Jef? bezig zagen zeldzamer werden.

De laatste gemeenteraad van 2009 was Jef zoals altijd op post. Maar het was iedereen duidelijk dat het bijzonder snel bergaf met hem ging. Had hij zelf zijn geloof in genezing verloren of hij voelde hij aan dat de strijd gestreden was ? Hoe dan ook, Jef glipte de laatste weken als zand door onze vingers. En al weet men dat het onvermijdelijke onvermijdelijk is, toch komt het als een verrassing.

Lieve Jef,
We zullen je missen. Als vriend, als luisterend oor en als trouwe strijdkameraad. Hou een oogje op ons, vanwaar je ook bent.
Bedankt voor wie je voor ons bent geweest.
We zien je graag.